biz de evde herkez gibi can dündar'ın başına gelenleri tartıştık tabii.
sevgilim, "dünyanın her yerinde, kamuoyunun yakından tanıdığı birinin, özellikle de evliyse, bir başkasıyla görüntülenmesi haberdir. böyle bir fotoğrafı eline geçiren, basar. cem hakko'ya da yapıldı, tuna kiremitçi'ye de. bu işler böyle. sen onayla, onaylama, can dündar'ın karısı dışında biriyle öpüşmesi haber. ona neden yapılıyor diyemezsin, diğerlerine neden yapılıyorsa, ona da aynı gerekçelerle yapılıyor, gazeteci olması durumu değiştirmiyor. şöhretin bedeli bu, yakalanmak istemiyorsan dikkat edeceksin!"
buraya kadar tamam... haklı... habertürk'e de diyeceğim bir şey yok.
ama yine de, beni bu olayda rahatsız eden bir şeyler var.
sanırım can'ın samimiyetsizlikle suçlanması.
ben can'ın hem karısını sevme halini hem de görüntülendiği insanla paylaşabileceği heyecanı sahici buluyorum. "romantik romantik aile hayatını anlatıyordu, yalancı, n'olacak!" diye değerlendirmiyorum.
can onları söylerken de samimi olabilir, bunları yaşarken de...
"ya o doğrudur, ya bu! bu doğruysa, daha önce anlattıkları yalandır!" demenin, aşktan yeteri kadar nasibini almamış insanlara özgü bir şey olduğunu düşünüyorum.
bazı şeyler, maalesef bu kadar kalın çizgilerle ayrılmıyor, ayrılamıyor.
evet, tercih edilen bir şey değil. ama hayatta da her şey bu kadar siyah- beyaz değil. ve hepimiz insanız.
unutmayın, bugün can'ın başına gelenler, yarın bizim de başımıza gelebilir. bugün göstermediğimiz empati ve anlayış, o zaman bize de lazım olabilir.
