haziran 1973
pırıl pırıl bir yaz günüydü
aydınlıktı, güzeldi dünya
bir adam düştü o gün galata kulesinden
kendini bir anda bıraktı boşluğa
ömrünün baharında
bütün umutlarıyla birlikte
paramparça oldu
bir adam düştü galata kulesinden
bu adam benim oğlumdu
gencecikti vedat
ışıl ışıldı gözleri
içi
bütün insanlar için sevgiyle doluydu
çıktı apansız o dönülmez yolculuğa
kendini bir anda bıraktı boşluğa
söndü güneş, karardı yeryüzü bütün
zaman durdu
bir adam düştü galata kulesinden
bu adam benim oğlumdu
"açarken ufkunda güller alevden"
çıktı, her günkü gibi gülerek evden
kimseye belli etmedi içindeki yangını
yürüdü, kendinden emin
sonsuzluğa doğru
galata kulesinde bekliyordu ecel
bir fincan kahve, bir kadeh konyak
ölüm yolcusunun son arzusuydu bu
bir adam düştü galata kulesinden
bu adam benim oğlumdu
küçücüktü bir zaman
kucağıma alır ninniler söylerdim ona
uyu oğlum, uyu oğlum, ninni
bir daha uyanmamak üzere uyudu vedat
6 haziran 1973
galata kulesinden bir adam attı kendini
bu nankör insanlara
bu kalleş dünyaya inat
şimdi yine bir ninni söylüyorum ona
uyan oğlum, uyan oğlum, uyan vedat.
ben acılar denizinde boğulmuşum
işitmem vapur düdüklerini, martı çığlıklarını
dalgalar her gün bir başka kıyıya atar beni
duyarım yosunların benim için ağladıklarını
ölüyüm çoktan, bir baksana gözlerime
gör, içindeki o kanlı cam kırıklarını
bu ne karanlık, bu ne zindan gece böyle
bütün gemiler söndürmüş ışıklarını
ben acılar denizi olmuşum, yaklaşma
sularım tuzlu, sularım zehir zemberek
baksana;herkes içime dökmüş artıklarını
bu karanlık bitse artık, bir ay doğsa
bir deli rüzgar çıksa; alıp götürse
yılların içimde bıraktıklarını...
aşk başlamadan güzel,
kalplerde heyecan
bakışlarda korku olduğu zaman güzel..
birbirimize sezdirmemek için çırpınış,
başkaları görmesin diye çabalayış,
gözlerim gözlerinin mavisine* değdiği zaman..
aşk başlamadan güzel..
bu kadar yürekten çağırma beni.
bir gece ansızın gelebilirim.
beni bekliyorsan, uyumamışsan,
sevinçten kapında ölebilirim.
belki de hayata yeni başlarım.
içimde küllenen kor alevlenir.
bakarsın hiç gitmem kölen olurum.
belki de seversin beni kimbilir.
kal dersen, dağlarca severim seni,
bir deniz olurum ayaklarında.
aşk bu özleyiş bu, hiç belli olmaz.
kalbim duruverir dudaklarında.
ya da unuturum kim olduğumu,
hatırlamam belki adımı bile.
belki de çıldırır, deli olurum,
sana kavuşmanın heycanıyla.
aşk bu, bilinir mi nereye varır.
ne durdurur özlemini, sevenin,
bakarsın ansızın gelebilirim.
bu kadar yürekten çağırma beni.
